O autorze
Pracuję w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Prowadzę badania z zakresu psychologii społecznej. Zmagając się ze smutkiem, piszę o psychologii, polityce, książkach, filmach i spektaklach teatralnych.

Jazda po czarnym śniegu

GRIMM: czarny śnieg
GRIMM: czarny śnieg www.teatrpolski.wroc.pl
Prapremiera „inspirowana cyklem baśni braci Wilhelma i Jacoba Grimmów” bazowała na tekście Anki Herbut. Może nie potrafię docenić twórczego języka, jednak wszystkie te „rozgotowane wody”, „pełne przeterminowanych dni kalendarze”, „czerwone nieba spadające na pysk”, „odłupane siłą woli kawałki Tadź Mahal” podawane przez ludzi, którzy „potłukli sobie kolana oraz życiorysy”, a nawet „zdarli wyraz z twarzy”, jakoś nie wywołały u mnie dreszczy, o które władna jest przyprawiać tak zwana wielka literatura.

(...)„Czarny śnieg” nie pozostawi zapewne dobrych wspomnień. Chwilami czułem się tak, jakby reżyser wielką gumową pałą walił mnie w głowę. W obliczu tak przemożnych wrażeń żadna myśl nie mogła ostać się żywa, w odróżnieniu od nieprzyjemności. Gdyby więc miał kiedyś, choćby z żalu, znowu taki zamysł, aby tą sceniczną pałą walić po głowie, to niech wspomni, że już raz to zrobił i nic dobrego z tego nie wyniknęło.

Całość recenzji można przeczytać tutaj.
Trwa ładowanie komentarzy...